Amerikaanse glimlach

Het viel niet mee, de vlucht zat vol en op de stoel naast mij zat een enorme bodybuilder. Net zo breed als dat ie hoog was en dat terwijl hij niet klein was.

Het viel niet mee, de vlucht zat vol en op de stoel naast mij zat een enorme bodybuilder. Net zo breed als dat ie hoog was en dat terwijl hij niet klein was. Met passen en meten kon ik me in de stoel wringen. “I’m sorry man! My name is Stan”. Zo begon hij de conversatie met een bijzonder vriendelijke glimlach op zijn vierkante hoofd. Hij bleef ook de gehele vlucht doorpraten over zijn leven en plannen. Hij was ex-marinier in het Amerikaanse leger, had veel missies gedaan, was getrouwd en gescheiden, had één zoon die balletdanser was, en hij woonde nu in Schotland op een heuvel met een kudde bizons. Hij had een vriendin in het land waar we vandaan vlogen, opgedaan via internet en was vastberaden om zich in haar land te vestigen. Of ik nog een geschikte locatie voor hem wist? Het dorp waar ik veel kwam, leek mij (en al vrij snel hem ook) een geschikte locatie.

 

Het volledige artikel lezen? Klik hier voor een abonnement op Aardappelwereld magazine!